زمینه های ظهور فتنه گران

 

بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت تمامی برادران و خواهران گرامی عرض ادب و احترام دارم

با توجه به نزدیکی یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و همچنین اتفاقاتی که که در دوره قبل و در سال 88 افتاد که منجرر به تحمیل هزینه های بعضا غیر قابل برگشت به نظام جمهوری اسلامی ایران و فتنه ای که خوشبختانه به ثمر نرسید شد بنا را بر آن گذاشتیم که از امروز تا موعد انتخابات به روشنگری و نشان دادن راه های  رسیدن به مسیر درست پرداخته و جهت جلوگیری از غوغا ، تشویش و فتنه ای جدید مطالبی را از منابع مختلف خدمت شما عزیزان عرضه بداریم

زمینه های ظهور فتنه گران

بی گمان تا زمینه هایی فراهم نشود ، آتش فتنه در جامعه ای روشن نمی گردد .

سنت الهی بر این قرار گرفته که هیچ ملتی دچار گردباد فتنه نگردد ، مگر آنکه خود زمینه ساز آن باشند.

زمینه ها ؛ مجموعه اموری اند که می تواند چراغ سبزی برای ظهور فتنه گران باشد ، لذا باید به این زمینه ها توجه خاص داشته باشیم. اولین زمینه ظهور فتنه عبارتست از:

  1. نا آگاهی مردم

هنگامی که نور معرفت و آگاهی از سرزمین جان ملتی غروب کرد و ظلمت نا آگاهی جایگزین آن شد ، خفّاشان فتنه گر ، میدان دار می شوند و از تاریکی جهالت مردم بهره ها برده ، آنان را به منجلاب گمراهی و انحراف می کشانند و البته هر چه شاخه های درخت جهالت زیاد تر باشد آتش فتنه ی فتنه گران شعله ور تر و در نتیجه قدرت تخریب و احتراق آن بیشتر است.

از این رو همواره جهالت مردم ، سکوی پرتاب تیر های فتنه گران و ساحل صید صیادان بوده است و به خصوص زمانی که جامعه جوان بوده و دارای نسلی بی تجربه و غافل از هویت فرهنگی خویش.

امام علی (ع) : نقش ناآگاهی مردم در بروز و ظهور فتنه گران را چنین توصیف می نماید:

إنّ ابغض الخلائق الى اللّه رجلان: رجل و کله اللّه إلى نفسه، فهو جائر عن قصد السّبیل، مشعوف بکلام بدعة وّ دعاء ضلالة فهو فتنة لمن افتتن به، ضالّ عن هدى من کان قبله، مضلّ لمن اقتدى به فى حیاته و بعد وفاته، حمّال خطایا غیره، رهن بخطیئته، و رجل قمش جهلا، موضع فى جهّال الأمّة . . .1

در نزد خداوند تعالى دشمن‏ترین مردمان دو تنند، یکى مردیکه (در اثر معصیت و نافرمانى کارش بجائى رسیده که) خداوند او را بخودش واگذار کرده (نظر لطف و مرحمت را از او بازگرفته پس او از راه حق کناره گرفته و به سخن بدعت و گمراه کننده دیگران دل بسته پس این مرد بلا و فتنه‏ایست براى کسى که (گول او را خورده) و دچار فتنه او شود، و گمراه است از راه راست کسى که آن کس پیش از او (داراى منصب حکمرانى واقعى بوده) و براه راست رفته و گمراه کننده است کسى را که باو اقتدا نماید چه در حال حیات و چه در حال ممات (زیرا عقیده فاسد این در قلب آن مانده باعث هلاکتش شده) هم حمّال خطایاى غیر و هم گروگان گناهان خویش است. مرد (دوّم) کسیست که نادانیها را براى خود گرد آورده و در ظلمتهاى فتنه و فساد غافل گیر شده و در اصلاح مفاسد دلش کور است . . .

-----------------------------------------------------

  1. نهج البلاغه ، خطبه 17

 برگرفته از کتاب -گردباد فتنه ،همت سهراب پور-

/ 0 نظر / 6 بازدید