دفتر دوم – حیاء در گفتار –

آفرین بر تو الفبای پروازت را خوب آموختی. حیاء!

بله ، با حیاء بودن الفبای پرواز و اوج گرفتن است ؛ انسان بی حیاء زمینی می شود و به قهقرا می رود.

آفرین بر تو که نمی خواهی زمینی باشی ، می خواهی اوج بگیری و به ملکوت بروی .

آفرین بر تو که دریافتی با حیاء ، آشنایی دیرین داری .

به دور و برت نگاه کن اگر می بینی کسی با این حقیقت غریبه است یادش بیاور که به خود برگردد آنگاه او هم این آشنایی دیرین را می یابد.

عزیز جوانم امروز درس دوم را به تو  می دهم ،

حیاء در گفتار :

چگونه ؟

زیبا سخن گفتن ، آرام و دلنشین سخن گفتن و رعایت ادب در کلام ؛ حیاء در گفتار است .

عزیز جوانم مبادا صدا بر پدر و مادر بلند کنی . مبادا با کلماتی با این دردانه های عالم امکان سخن بگویی که دلشان آزرده شود . مبادا در انتخاب عبارات بی سلیقگی به خرج دهی ، مبادا . . .!

نه ! حتماً می دانی که باید چگونه سخن بگویی . چون عزمت را برای پرواز جزم کرده ای ؛ حتماَ می دانی رنجش دل لطیف مادر و ناله پدر در درگاه پروردگار چه می کند ؛

حتماَ می دانی که دل شکستن این دو گوهر هستی ، خدا را می آزارد و حتماَ می دانی که دعای خیر آنها اکسیر قیمتی است که تو را به افلاک می رساند.

عزیز جوانم بیا با دوستانت در ابراز حیاء در گفتار ، مسابقه بده ؛ ببین چقدر شیرین است .

خداوند زیباست ؛ کلمات زیبا را دوست دارد و زیبا سخن گفتن را می پسندد.

این درس را تمرین کن ، تا درس بعدی !

 

/ 0 نظر / 33 بازدید