امام حسین (ع) و اندرز شفا بخش

بسیاری از صفت های زشت اخلاقی ، از گناهان کبیره هستند ، مانند : دروغ ، سخن چینی ، غیبت ، تکبر ، ناسزا گویی و ... این صفات به شرطی از وجود  انسان ریشه کن می شوند که آدمی نظارت آسمان بر وجود و اعمال خویش را آنگونه که امام حسین (ع) در حدیث زیر تشریح کرده است ، به راستی درک کند:

مردی به نزد امام آمد و گفت : من مردی گناه کارم و در برابر گناه شکیبا نیستم مرا موعظه ای بفرمایید .

امام به او فرمود :

پنج کار انجام بده و هرچه خواهی گناه کن :

1-    روزی خدا را مخور و هر چه خواهی گناه کن.

2-   از حوزه قدرت و حاکمیت خدا خارج شو و هر چه خواهی گناه کن.

3-  به مکانی برو که خدا تو را نبیند و هر چعه خواهی گناه کن.

4-    هنگامی که فرشته مرگ برای دریافت روحت وارد شود ، او را از خود دور ساز و هر چه خواهی گناه کن.

5-   آنگاه که مالک دوزخ تورا در آتش فرو می اندازد ، به آتش داخل مشو و هر چه خواهی گناه کن .

طبیعی است که هیچ انسانی نمی تواند یکی از این کارها را انجام دهد ، پس باید از گناه دوری کند.

بیماری که واقعا در پی درمان خویش باشد توصیه های پزشک ماهر را به کار می بندد و از دارو های او استفاده می کند. مردم همه عصر ها به اندرز های اخلاقی امام حسین (ع) نیازمندند، زیرا عمل به آنها  ، بیماری های روحی – اخلاقی و بیماری های جسمی ناشی از آن را شفا می بخشد .

درس هایی که از این روایت می آموزیم :

1-    اندرز دادن و اقناع گناه کاران به ترک گناه ، یک وظیفه دینی است.

2-   کسی که در ورطه گناهان فرو رفته است ، باید با مراجعه به یک عالم دین شناس و با تقوا خود را معالجه کند.

3-  اندیشمند دینی باید با سخنانی متین و روشن و ارائه نمونه های عملی به مردم اندرز دهد.

برگرفته از کتاب : آموزه هایی از اخلاق امام حسین –تالیف : عبدالعظیم مهتدی بحرانی

/ 0 نظر / 6 بازدید